Tramcontroleur in Rome

 

11. Tramcontroleur in Rome


Onderweg naar Verona hadden we enkele uren overstaptijd op het vliegveld van Rome, Fiumicino. Op zich al bijzonder, want op weg naar Rome waren we een uur eerder al over Verona heen gevlogen. "Weet je wat", we gaan lekker lunchen in Rome, bedachten we. Na iets meer zoeken dan gepland hadden we een stalling voor onze bagage gevonden. Vanuit het Romeinse vliegveld Fiumicino vertrekt een trein naar Rome, hadden we gezien.


Het treinstation was gelukkig vlakbij het afgiftepunt van de koffers. Onvoorbereid als we waren kochten we een kaartje naar Roma Termini. Daar zouden we vast iets vinden! We kwamen in een jolige, spontane stemming. De trein vertrok al heel vlot en buiten zag het er weliswaar Italiaans, maar niet gezelig uit. Saaie Romeinse woonwijken passeerden. Maar plotseling veranderde de stad. Het werd groener, gezelliger, het Rome dat we zochten.


De trein stopte bij Trastevere. Maar dat klonk beter dan Termini. De wijk van de cafeetjes en de restaurantjes! We stapten uit. Direct tegenover ons stond een tram op het punt van vertrek. Snel stapten we in. Moesten we geen kaartjes kopen? Man van de wereld uithangend zei ik: "Vast heel ingewikkeld, met chipkaartjes en abonnementen. En ons treinkaartje is denk ook wel geldig op de tram".


Het onverwachte gebeurde. Enkele haltes verder, op het moment dat wij wilden uitstappen, sprongen Italiaanse controleurs in de tram. Er was geen ontkomen aan. Aan die treinkaartjes en dat wij het allemaal niet begrepen hadden ze geen boodschap. Onze controleur begon driftig te schrijven. Het tramritje kostte ons  50 euro per persoon! Jazeker, een recuutje wilden we wel hebben, deden wij ook streng.


"Maar als we nu toch zoveel betaald hebben, kunt u ons dan vertellen waar we hier het beste kunnen gaan eten?", vroegen we. Bij lekker eten ontdooit zelfs een barse Romeinse tramconducteur. Hij wees ons een zijstraatje aan tegenover de tramhalte. "Hier inlopen, schuin rechtdoor, en dan de eerste straat rechts, daar moet je zijn"We bedankten hem voor z'n dure tip."Weet je", vulde hij aan, ontdooiend, terwijl hij z'n pet in z'n hand nam,"Iedereen gaat altijd naar een kruispunt of een plein. Moet je niet heengaan. Minder eten, hogere prijs, en veel toeristen. Gewoon die zijstraatjes van Trastevere. En een tramkaartje koop je hier",  wees hij in een stoppende tram naar een munt automaat.


Het was een gezellig restaurantje in een sfeervol smal straatje met kleine winkeltjes, restaurantjes en werkplaatsen. Studenten, winkeliers, zakenmensen. Met heerlijk eten. En wat deed die eerlijke, sappige, lekkere, droge witte wijn die we als vanzelfsprekend voorgezet kregen ons goed. Het was de Frascati. Wat anders, Trastevere! De stadswijn van Rome, uit de omringende Latium streek. Al honderden jaren. Precies zoals het moest zijn als je even stopt in Trastevere. Vriendelijk, sappig, lekker en droog, want de Romeinen zouden niet anders willen. Geurend als een boeket weidebloemen. Opwekkend, want we moesten tenslotte weer terug naar het vliegveld.


Een tramkaartje bleek eenvoudig. Gewoon een euro in de automaat bij de ingang van de tram. Binnenkort maar weer eens naar Trastevere. Met een heerlijk glas Romeinse Frascati! Dankzij onze Romeinse tramcontroleur.


(c) Eduard Plate