Freddy Heineken

8. Freddy Heineken

"Hoe komt Freddy Heineken in een wijncolumn?", zult u zich afvragen. Jaren geleden gingen we met de autoslaaptrein op vakantie. Je reed met je auto naar het station van Den Bosch, gaf de sleutels aan een NS medewerker en dan werd je auto de trein op gereden. Nadat je er zeker van was dat je je boek en toilettas niet in de auto had laten liggen gaf dat direct vakantiegevoel, als je naar je gereserveerde slaapcoupé liep. Twee hele weken vakantie voor de boeg!  In de trein vooral suburbia gezinnen en van die studentikoze, ietwat tuttige gezinnen uit Amsterdam. Buiten zag je gewone reizigers en forensen zich naar hun trein haasten. Morgen moesten ze weer werken, haha! We liepen nog even naar de boekwinkel op het station. Straks langs de Ardennen, via Luxemburg en dwars door Frankrijk  naar de Provence.Wat een leven!

Plotseling ontstond er wat rumoer op het perron. Er kwam een grote zwarte auto aangereden. Anders dan wij, reed de auto zo over het perron naar de trein. Een paar mensen stapten in de trein. Even later reed een chique gekleedde chauffeur de auto terug. Wie zou dat geweest zijn? We letten er verder niet meer op.

Even later vertrok de trein. Nadat Noord Brabant en  Limburg aan ons voorbij getrokken waren en de Ardennen opdoemden gingen we een hapje eten. Niets zo leuk als eten terwijl je bochtig door de hoge heuvels en dorpjes treint. Of we wijn wilden bij eten. Dat wilden we wel. Het werd een Beaujolais. Ik proefde en bedacht dat het landschap mooi was, met leuke restaurantjes in al die dorpjes en met wijn die vast lekkerder was dan deze. Er is veel heerlijke, montere Beaujolais, maar deze was dat niet. Wrang, smakeloos. Brrr. De wat eigenwijze bediende proefde de wijn ook, liep zelfs even naar de keuken, kwam met een onheilspellend gezicht samen met z'n chef terug en zei een beetje uit de hoogte dat-ie toch echt zo hoorde te smaken. De chef knikte bevestigend en ik voelde me een klein jongetje worden.

Aan de andere kant van coupé ging op dat moment de deur open. Eerst een paar bijna te atletische, goed gekleedde jongemannen, vervolgens liep er een wat kleinere, maar vrij eigenwijze man naar binnen. Hij kwam me bekend voor. De bedienden stoven erheen en of meneer een flesje wijn wilde. Gedecideerd wees hij iets aan. De wijn kwam subiet. De man proefde, trok een vies gezicht en stuurde de wijn terug. Op dat moment kwam de bediende weer naar ons toe.

"Excuses, meneer Heineken vind 'm ook al niet lekker, U krijgt een ander flesje", zei de plotseling veel vriendelijker bediende. We waren ineens met ster in z'n achting gestegen. Dankzij Freddy Heineken. Net als ik een man van de wereld! De slaaptrein Beaujolais werd een Dolcetto. Voor Freddy èn voor ons! Dat was nog eens ander flesje! De Ardennen zagen er plotseling weer veel vakantie achtiger uit. 

Later bleek dat Freddy Heineken altijd per slaaptrein naar de Provence ging. Hij had een hekel aan vliegen. En aan wijn die niet deugt! Wij gingen naar Piemonte. En ontdekten veel wijn die deugde. De slaaptrein stopte een jaar later. Zo zie je maar wat er gebeurt als niet goed met wijn om gaat!

(c) EduardPlate