Wijn voor wielrenners en frivole moeders

6.Wijn voor wielrenners en frivole moeders

Of een winkelcentrum echt leuk is heeft eigenlijk niet zo veel te maken met de gebouwen, de logo’s en de straatstenen. Het gaat natuurlijk om de mensen die er komen. Flink voortstappend en druk kletsend liepen ze door het centrum. Zij met lange bruine haren, mooie make up en precies die kleren waarmee ze op één of andere manier opviel. Best chique. Haar dochter precies het tegenovergestelde. Slobbertrui, spijkerbroek, gympies. Maar allebei even doelbewust voortstappend. ”Trek je dat echt aan mam?”, hoor je haar thuis zeggen, “Iedereen kijkt naar je, ik ga niet mee hoor”. Waarop haar moeder iets zegt van:”Dat valt wel mee hoor, dit kan heel goed bij zo’n zonnige middag”, terwijl ze in de spiegel kijkend haar witte trui nog even recht trekt. Les extremes se touchent, dus even later gingen ze toch samen op stap, dochter af en toe denkend van “Mam toch”. Ze voelden elkaar tenslotte naadloos aan bij het winkelen. En passant fleurden ze samen het winkelcentrum en elke winkel waar ze kwamen een beetje op.
Een dag later fietsten we in de felle vlagen oostenwind door een Veluws dorpje. Op zo’n zondagmorgen is alles er dicht, is de kerk open en worden die dorpjes bevolkt door kerkgangers, zwoegende hardlopers en kleurige fietsers. De meeste naar huis lopende kerkgangers waren onopvallend gekleed. Daarom viel ze ons op.Vader in een grijs pak met zwarte, vaak gepoetste schoenen en moeder in iets blauws. Zij liep er gezellig tussenin. Een jaar of achtentwintig, fleurig gekleed, mooie laarzen. Misschien even over uit de stad, waar ze druk was met haar carriere bij een advocatenkantoor. Met dan weer wel precies die witte kousen die je alleen in Veluwse dorpjes kunt kopen. Maar het misstond haar niet en in de stad kon ze die eigenlijk nooit aan. Leuk voor als ze bij ouders was! Ze liet het zonnetje net wat mooier schijnen.
In ons pelotonnetje hadden we het op dat moment toevallig over wijn. Hoe je van rode wijn waarschijnlijk toch wat betere benen krijgt, als we deze ochtend met de vorige avond vergeleken.
Maar ik dacht even aan witte wijn. Die opvallende moeder moest toch eigenlijk wel van een frivool, uit het glas stuivende  glas Sauvignon Blanc houden. Haar dochter niet. Die was vast en zeker helemaal ingetogen Chardonnay. En de zonnige dochter in het Veluwse dorpje? Zij zat er precies tussen in. Een Soave. Fris, fleurig en past bijna overal bij. Behalve dan bij hard fietsen. Dat doe je toch echt van rode wijn. En je moet in een beetje in jezelf geloven. Net als die moeder, haar dochter en de veluwse carrieremaakster.

(c) EduardPlate

wittewijn